Lielle en haar paarden
De eerste stappen op het sgw pad
Het crossseizoen ligt nu even stil, op dit moment ligt de nadruk op de dresuur- en springtraining zodat we in Chaam optimaal aan de start staan.
Zo heeft Ukkie onlangs haar L2 debuut gemaakt, en de eerste winstpunten zijn binnen. We moeten nog hard werken aan de oprichting maar gelukkig is de spanning waar ze eerder last van had nu grotendeels verdwenen. Ook de springwedstrijd van 27 november verliep naar tevredenheid. Ukkie was in de barrage van het B nog wel erg onder de indruk van de hoogte waardoor ze zich oversprong en we een balk en een langsloper kregen, maar ze liet wel haar kwaliteit zien.
Ojee sprong een heel ruig rondje in het L, waarbij de dubbel voor haar wat ruim stond en er een balk viel. Ook op een simpele steilsprong rolde onverwacht een balkje, maar ze pakte verder voortreffelijk aan. Nu is het even rustig met wedstrijden vanwege de feestdagen, maar we trainen thuis lekker door.
En daarmee hebben we nu tijd om eens te kijken hoe het allemaal zo ver heeft kunnen komen.
Als heel klein Lielleke had ik mijn eerste kennismaking met het crossen. Tijdens de vaste buitenrit op zondagochtend werden er in het bos regelmatig wat hindernisjes gesprongen. Maar die bewuste keer besloot mijn pony niet de voor ons geschikte kleine greppel te nemen. Hij vertrok in volle vaart naar de grote variant, die in mijn herinnering minstens een meter diep en drie meter breed was, maar waarschijnlijk een heel wat bescheidener afmeting heeft gehad. Met een luidkeels gillende Lielle aan boord koos de pony (was het Bimbo? die naam komt nu uit mijn tenen omhoog) uiteindelijk toch maar voor de veilige optie en galoppeerde er vrolijk langs.
Daarna zit er een flink gat wat betreft het crossen, maar met onze onvolprezen Trammelant heb ik in 1991 nog een korte sgw-carriere doorgemaakt. Trainingen, oefenterreinen en dergelijke kenden we toen nog nauwelijks, en ook op het gebied van veiligheid is er sindsdien veel veranderd. Ik was met een driepuntstuigje over zo'n echt fluwelen dopje al erg vooruitstrevend; de ruiter die met bromfietshelm aan de start stond staat me nog steeds levendig voor de geest, iets wat nu ondenkbaar zou zijn. Trammelant was goed beschermd met (toen nog gele) bandages en onderlappen, ook van het bestaan van crossbeschermers had ik toen in ieder geval nog niet gehoord. We maakten in Vlaardingen ons debuut (L, want B bestond niet eens) na een keer op het vervallen terrein van Outdoor Helvoirt wat afsprongetjes te hebben geoefend. De cross ging niet eens zo beroerd, tot het water waar Trammelant met geen mogelijkheid in te krijgen was. Zo hebben we nog een paar wedstrijden gereden maar na keer op keer te worden uitgesloten op het water, hebben we er een punt achter gezet. Toch is toen al mijn liefde voor sgw geboren.
Opnieuw valt er een groot gat waarin ik veel leuke (paarden)dingen heb gedaan, maar waarin het crossen op een lager pitje heeft gestaan. Maar dan komt er weer een paard op mijn pad waarmee sgw een mogelijkheid is. Pablo Pot d'Ory (potdorie), ook wel bekend als ons neurootje, was als jonkie een ongelooflijke angsthaas en een enorme klungel met springen. Het angsthazige is altijd wat gebleven, maar het springen verbeterde zodanig dat we in 2003 onze eerste crosstraining volgden bij Rob Janssen, toen nog op Neerbosch. Mijn moeder (de eigenaresse van Pablo en vaste groom, supporter en mental coach) en ik liepen over het veld en waren ernstig onder de indruk van de hindernissen. Uiteindelijk dachten we dat er misschien wel een handjevol hindernissen voor ons geschikt zou zijn. Maar Rob, die me nog steeds Lielleke noemt trouwens, dacht daar anders over. Na anderhalf uur had ik dingen gesprongen waarvan ik het nooit verwacht had, en ook angsthaas Pablo was boven zichzelf uit gestegen. En sindsdien heeft het sgw-virus me echt te pakken. Geen enkele discipline in de paardensport biedt zoveel uitdaging en afwisseling en vraagt zoveel van het vertrouwen van ruiter en paard in zichzelf en elkaar. In de komende blogs zal ik daar uitgebreid op ingaan.
Lielle
Lielle en "good old" Trammelant in een ver verleden.
Maar wat is SGW nu eigenlijk
|
Sponsoring 
